Την Τρίτη 18 Φεβρουαρίου έλαβε χώρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η παρουσίαση του μεγάλων διαστάσεων έργου «Δευτέρα Παρουσία» (2023) του Κώστα Τσόκλη . Το έργο αυτό, μάλιστα , θα παραμείνει στο Φουαγιέ της Αίθουσας Αλεξάνδρα Τριάντη για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Επιπλέον,χάρη στην ευγενική παραχώρηση του Μουσείου Κώστα Τσόκλη στην Τήνο και της ARTIONGalleries το κοινό θα μπορεί να το απολαύσει με ελεύθερη είσοδο .
Λόγια για τον δημιουργό
Την εκδήλωση προλόγισαν ο πρόεδρος ΔΣ του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Νίκος Πιμπλής, η σύμβουλος εικαστικών τεχνών του Μεγάρου Άννα Καφέτση, και ο ίδιος ο καλλιτέχνης.
Στην ομιλία του, ο Νίκος Πιμπλής μίλησε για τη φυσική συνέχεια της πορείας του Κώστα Τσόκλη. Ειδικότερα, άρχισε το 2013 με την προβολή της ταινίας του για την έκθεσή του στη Σπιναλόγκα. Κατόπιν, ακολούθησε το 2015 με τη μεγάλη έκθεση-αφιέρωμα στα 85 του χρόνια «Στοιχεία δημιουργίας πιθανών αριστουργημάτων». Η έκθεση αυτή περιλάμβανε 85 νέα έργα. Επιπλέον, η πορεία του συμπεριλαμβάνει και την περφόρμανς «Τsoclis, Eμείς», το 2018, στο πλαίσιο του Athens Digital Arts Festival. Ο Νίκος Πίμπλης έδωσε το ευχαριστώ του στον καλλιτέχνη για την ευγενική παραχώρηση του έργου. Εξαιτίας αυτής,μπορούν όλοι οι επισκέπτες να έρθουν σε επαφή με τη «Δευτέρα Παρουσία».
Η Άννα Καφέτση υπογράμμισε την επιλογή του Κώστα Τσόκλη να παρουσιάσει το έργο του σε έναν από τους δημόσιους χώρους του Μεγάρου και μίλησε για το κρυμμένο μυστικό της αλληγορίας του έργου. Ένα έργο που μας καλεί να στοχαστούμε από μια μοναχική θέση και να αναρωτηθούμε αν το έργο αφορά το τέλος του κόσμου, αν είναι μια ονειροπόληση ενός εσχατολογικού παραδείσου και ταυτόχρονα ένας διάχυτος μετεωρισμός που φέρνει στο νου σχέσεις με κείμενα, όπως η «Αποκάλυψη» του Ιωάννη, και κορυφαία έργα από την Ιστορία της Τέχνης, όπως το φρέσκο «Η τελική κρίση» του Μικελάντζελο στην Καπέλα Σιστίνα, αλλά και το ομότιτλο έργο του Ιερώνυμου Μπος και του Καντίνσκυ στις αρχές του 20ού αιώνα.
Λόγια του δημιουργού
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο Κώστας Τσόκλης: «Αισθάνθηκα καλά, αισθάνθηκα ότι πράγματι μπορώ να έχω μια επαφή μαζί σας. Κάθε μέρα, αμφιβάλλω αν αυτό που κάνω είναι χρήσιμο, αν είναι άξιο λόγου. Αν μπορεί να με φέρει πάλι σε επαφή με τον κόσμο, τον οποίο άλλες φορές δεν κατάλαβα, και άλλες φορές τον επιθύμησα τόσο πολύ, που μόνο με τη σκέψη αισθάνομαι τραυματισμένος. Μου λείπουν οι άνθρωποι. Αλλά όχι, δεν τα λέω καλά. Δεν μου λείπουν οι άνθρωποι. Ο Άνθρωπος λείπει».